Skip to content

Liberty weer thuis!

Zondag was er een mooie weather window en we zijn inmiddels wel zo geconditioneerd dat wij die niet laten lopen. Dus voor de zoveelste keer de afgelopen weken gooiden we de planning om en ging de wekker weer veels te vroeg.

Erik had de boot vrijdagnacht al door Amsterdam heen geloosd, met hulp van Henk. Ik zat ondertussen in a la Ferme, zes gangen te eten ter ere van Saskia, ook best hard werken voor het lichaam. Maar wel erg leuk werken!

Zondagochtend vroeg dus met de fiets naar de Sixhaven. Daar is het altijd een beetje een zooitje en ook nu was er een boot haaks op de Liberty gelegd. Gelukkig kregen we de bemanning ondanks het vroege, kille uur soepeltjes wakker en hielpen ze ons heel vriendelijk met wegvaren. Nog even door de sluis en de Schellingwouderbrug – allemaal erg soepel en toen kon het grootzeil omhoog. Het zonnetje scheen en er stond een lekker windje van achter. Best mooi zeilen, alleen ook wel erg koud. Het merendeel van de afgelopen 1,5 jaar zeilden we in korte broek en t-shirt. Heel anders dan thermo ondergoed, heel veel laagjes, zeilpak en twee paar sokken. En de kachel doet het nog steeds niet, dus je kan ook niet effe binnen opwarmen.

Mooi was het wel en natuurlijk ook wel een beetje melancholisch om weer het paard van Marken te zien. En de kerktoren van Enkhuizen.

Meestal ben ik niet zo bezig met wat we allemaal meegemaakt hebben, maar op zo’n dag flitst er toch wel een hoop langs. Al die boten in de Compagnieshaven van Enkhuizen die zo te zien niet veel verder zijn gekomen dan het Wad terwijl wij Barbados gehaald hebben. En de Bahama’s. En Marokko. En Charleston. En nog veel meer….. Mooie steden en schitterende natuur gezien, leuke mensen ontmoet, leuke en rare dingen meegemaakt. En soms was het natuurlijk ook wel afzien. Maar niet zo heel vaak, als ik er op terug kijk.

Enfin: om 2 uur waren we in Enkhuizen. Toen moest het zeil ervanaf en de motorolie vervangen. Dat ging wel heel veel soepeler dan die allereerste keer op de Canarische Eilanden. Ja ja, Erik heeft een hoop geleerd dit jaar!!!!! Donderdag gaat de boot het water uit en krijgen we nog een enorme uitruim sessie. Ja, dat hoort er ook bij! Koop een boot en werk je dood blijft een actueel spreekwoord, want Erik heeft een actiepuntenlijst met 60 punten gemaakt. Gelukkig ben ik van weinig toegevoegde waarde bij de meeste punten!

Hartelijke groet,

Margreet

De staande mast route

Ja, het is zover, de Liberty is terug in Nederland. Eigenlijk was het plan dat Erik haar met behulp van Henk via Vlissingen, Scheveningen en Ijmuiden terug zou zeilen. Maar het weerbericht gaf toch iets te veel wind op de Noordzee dus werd gekozen voor de staande mast route. Wisten wij veel!!?

Op maandag melden we ons om 6.00 AM in Gent, België. Vroeg op, maar de snelwegen zijn dan wel heerlijk leeg! We waren er dus keurig op tijd bij om de Liberty van de grote boot in het water gelaten te zien worden. Wel jammer dat er een enorme deuk in de boot zat. En ietsje later bleek er heel veel stof in de boot zijn gekomen. Stond ik dus om 6.30 voor de verandering maar weer eens de boot te dweilen…… Enfin, een evaluatie van onze ervaringen met de Sevenstar volgt nog wel.

We werden zeer voortvarend losgemaakt van het “moederschip” en gelukkig deed de motor het direct. Nog ff het achterstag vastmaken, de nieuwe navigatie software installeren en weg konden we. Een beetje roestig waren we wel, na 10 minuten bedachten dat het misschien ook wel nuttig was om de navigatieverlichting aan te zetten……Het was nog helemaal donker, en mistig bovendien!

En het is natuurlijk ook wel anders, zonder Caribisch zonnetje maar met thermo ondergoed en heel veel laagjes tegen de kou. Door de vroege start maakten we goede voortgang door het kanaal Gent – Terneuzen. Daarna de Westerschelde overgestoken, richting het kanaal van Zuid Beveland en ons verbaasd over het verschil tussen de Belgische brugwachters (snel en vriendelijk) en hun Zeelandse collega’s (langzaam en onvriendelijk). Na het kanaal genoten van de natuurschoon van de Oosterschelde, veel vogels en er kwam zelfs nog even een dolfijn gedag zeggen! Zo’n dolfijn (het zal wel een tuimelaar geweest zijn) blijft altijd een hoogtepunt. Inmiddels scheen er een vriendelijk zonnetje, hadden we de stroom mee en de wind in de rug. Dat laatste is natuurlijk wel zo lekker, qua gevoelstemperatuur. We hebben wel een kachel aan boord, maar die deed het ff niet (niet genoeg gebruikt het afgelopen jaar?!?). Om zes uur waren we in Bruinisse en was het mooi geweest. In het plaatselijke eetcafe heel erg slecht gegeten en heel vroeg naar bed. Maar wel heerlijk (en zo vertrouwd!) geslapen!

Dinsdag begon met regen, maar die hield conform de verwachtingen om 11 uur op. Daarna begon een serie nogal frustrerende wacht sessies. Eerst was er iets kapot aan de Volkeraksluizen. Na 1,5 uur wachten was dat gelukkig opgelost. Daarna waren we om 17.20 in Dordrecht. Net de opening van de spoorbrug gemist. En dus bijna 2 uur wachten op de opening van 19.16. Daarna dachten we vanuit Dordrecht een soepele reis naar Amsterdam te hebben (Erik moest woensdag werken) maar helaas was er iemand voor de trein gesprongen en reden er geen treinen naar Amsterdam…..

Donderdag gingen we met goede moed verder, wel jammer van de regen die terug was. En ook jammer dat we dachten dat de brug van Alblasserdam om 8.30 draaide, want dat bleek niet het geval. Dat werd wachten tot 10 uur.  Al met al is het heel frustrerend dat de openingstijden kennelijk nogal vaak veranderen, want ook recente internet informatie bleek niet te kloppen. En een aantal spoorbruggen draait heel weinig wat natuurlijk ook weer voor lange wachtsessies zorgt. Tel daarbij nog eens op dat er tot Gouda sprake is van behoorlijke getijde stroom waardoor je moeilijk in kan schatten hoe hard je gaat. Kortom: het viel ons wel een beetje tegen om die staande mast route efficient af te leggen.

Inmiddels heeft Henk mij vervangen aan boord en zit ik lekker thuis, in de warmte, dit stukje te typen. Foto’s volgen later, want de camera ligt nog aan boord.

Hartelijke groet, Margreet

Weerzien

De afgelopen week is in een razend tempo voorbij gevlogen. Iedereen weer terug te zien was natuurlijk ontzettend gezellig. Soms heb je het gevoel of je amper weg bent geweest. Op andere momenten besef je wel dat er een heleboel  is gebeurd. Het terugverhuizen van onze spulletjes was ook in een half dagje gefikst. Alles is netjes uitgepakt en staat weer op zijn plek. Zalig om niet meer na te hoeven denken over het stroomgebruik, water en ook bijvoorbeeld om een normaal tweepersoonsbed te hebben. Luxe, luxe allemaal.

Denise en Etienne (La Luna) waren afgelopen vrijdag voor een visum in Amsterdam. We hadden ze dus thuis uitgenodigd en van het een kwam het ander. De hele La Coruna club en de Wizard en Abel T is langsgekomen. Jacques (Tin Hau) lukte het helaas niet, omdat hij nog in Panama zit. Maar we lezen net dat zijn nieuwe motor voor het eerst draait. Gefeliciteerd Jacques!!! Allemaal verhalen ophalen en horen hoe het iedereen het afgelopen jaar is vergaan. Topavond.

De Liberty is eergisteren zonder problemen op vrachtschip Slotergracht gehesen. De Slotergracht is vanuit Newport langs de kust van de VS naar beneden gezakt en ligt nu in Baltimore. Daarna vaart ‘ie nog verder naar beneden richting Florida, waarna het schip terugvaart naar de Eemshaven. Naar verwachting wordt de Liberty 4 of 5 oktober gelost. Daarna vaar ik de Liberty samen met Henk terug naar Enkhuizen. Toch nog lekker even een laatste tochtje. En Henk heeft nog wel een tochtje tegoed na de eerste mislukte oversteek.

Hartelijke groeten, Erik.

Thuis!

En toen  waren we weer thuis. Wat een ruimte vergeleken bij de boot. Heerlijk!  Het is wel even wennen dat je de gaspit niet een halve minuut ingedrukt moet houden, maar dat lukt vast wel binnen een week.  De uitslag van de weegschaal gaat niet wennen, althans dat is niet de bedoeling. 16 maanden allerlei scheepsborrels (d.w.z. nootjes en drank) hebben voor een flink stuk persoonlijke groei gezorgd . Gelukkig wonen we op drie hoog (65 treden!), dus traplopen wordt weer onderdeel van de dagelijkse beweging. En fietsen. En wandelen.

Het was nog een flinke werkdag, die reis. Eerst 300 km met de auto naar het JFK vliegveld in New York. Daar bleek dat we 3 uur vertraging hadden, balen, en waarom ze op zo’n vliegveld nou niet gewoon gratis internet hebben is mij totaal onduidelijk. Na een heerlijke nacht in de lucht (……) landen we in Düsseldorf. En toen nog ff een paar uur in de trein. Op het station in Amsterdam was de taxi chauffeur duidelijk niet blij met het (korte) ritje naar de Elandsstraat, en dat hadden we al verwacht.  Vroeger wilde de situatie op C S dan nog wel eens  uit de hand lopen, maar gelukkig werd deze situatie onder controle gehouden door een Taxi Host. En verder bleek de taxi chauffeur wel aardig en gezellig. Hij kwam uit Marokko en dat gaf natuurlijk al wat stof voor gesprek. Over onze ervaringen met Marokkaanse weggebruikers hebben we het maar niet gehad J.

Het huis bleek meer dan spik en span te zijn opgeleverd, super. Heel fijn!! En nu zijn we heel druk. De auto is opgehaald, donderdag gaan we alle dozen uit Pijnacker weer terugverhuizen. En er worden voorbereidingen getroffen voor onze terugkeer op de arbeidsmarkt. Erik is daar (zoals altijd) wat fanatieker in dan ik, die heeft morgen al weer een zakelijke date.

Het is hier overigens behoorlijk prut weer, de hele dag al regen. Het schijnen de staartjes van Irene te zijn, die ons gewoon gevolgd is. Die gekkerd!  Volgens de planning vertrekt de Liberty 16 september. We zijn overigens wel benieuwd of het Sevenstar gaat lukken om zich aan de planning te houden.

Hartelijke groeten, Margreet

De laatste dagen

Tsja, onze laatste dagen van deze reis. We zijn nog even gezellig met zijn tweetjes en doen samen met de huurauto (een nogal grote, zwarte Chevy impala die Erik lekker kan laten grommen) een programma met voor elk wat wils. Vooral ook veel sportieve zaken want we vrezen allebei de weegschaal die in Amsterdam op ons wacht. Dat wordt een paar maanden op dieet (zoals na elke lange reis). Bovendien is het ronduit heerlijk weer. Op verzoek van Erik wordt er gegolfd, voor mij de eerste keer dat ik negen holes loop. Normaliter ben ik meer een lange afstand wandelaar en ik moet zeggen, dat golven is best leuk, maar voor een goed gesprek is een wandeling handiger! Maar het lijkt me wel lekker als je die bal heel hard de goede kant op kan meppen.

We bezoeken Providence (de hoofdstad van Rhode Island, en mooi ook) en dan met name het  het Museum van de Rhode Island School of Design. Een mooi en overzichtelijk museum van de gelijknamige (beroemde) school. Het collegegeld van zo’n school is overigens wel ruim $ 40.000 en dan kost de Campus je ook nog eens ruim $ 10.000. Per jaar dus. Dan hebben we het nog niet zo slecht met de Nederlandse college gelden.

We rijden in Newport langs alle grote huizen en constateren dat wansmaak daar toch wel erg gewonnen heeft. Nee, dan Bristol, een schitterend plaatsje tussen Newport en Providence. Daar zijn de huizen ook groot, maar dan ook nog mooi. In het naastgelegen Colt State Park lopen we hard. Dat park is zo mooi dat zelfs ik hardlopen dan leuk vind (en dat wil wat zeggen).

En we gaan naar de film The Help, naar het boek van Kathryn Stocket, in het Nederlands vertaald als de Keukenmeidenroman. Het boek gaat over de zwarte hulp in de huishouding, zoals die in de jaren 50 in het Zuiden van de VS werd misbruikt. Het is dè film hit in de VS deze zomer, en erg de moeite waard. Ik begrijp dat hij in Nederland pas in januari uitkomt (lopen we lekker voor!).

We zijn ons er verder best wel van bewust dat we nu nog even de tijd met zijn tweetjes hebben. Zo dadelijk in Nederland zullen we ongetwijfeld weer meer onze eigen gang gaan. Ook wel lekker hoor, na ruim een jaar op elkaars lip zitten. Bovendien heeft Erik waarschijnlijk al weer een opdracht om aan te werken. En ik kreeg bij de Chinees (in het fortune cookie) de voorspelling dat ik vooral veel feesten en partijen zou hebben. Dus dan zullen onze ritmes wel uit elkaar gaan lopen!

En last – but  not least – ergeren we ons groen en geel aan de communicatie met de Sevenstar. Daar komen we in de evaluatie nog wel op terug. Want het schijnt dat we ook nog een evaluatie gaan schrijven op deze blog!

Hartelijke groeten, Margreet

NB1. Morgenochtend vroeg grommen we met de Chevy Impala naar New York en vliegen we vanuit JFK naar Düsseldorf. Maandagmiddag zijn we dan weer in Casa Elandsstraat.

NB2: de foto is voor ons nieuwe huis, want die boot heb ik nou wel eens gezien.

Amsterdam: we komen eraan!

Toen we gisteren vanuit Wickford overstaken naar Portsmouth zagen we een aantal zeilboten op hun zij op het strand liggen. Geen leuk gezicht. We hoorden dat er in Wickford  windvlagen van ruim 80 mijl per uur zijn geweest. En terwijl wij met tien landvasten aan de kant vastlagen, heb je op een mooring misschien vier landvasten vast aan de mooring ball. Bovendien zijn de golven daar ongetwijfeld veel hoger/feller geweest dan in de haven, dus de krachten op die vier landvasten zijn enorm.  Dat kon je ook wel zien op de filmpjes van steigerende boten die wij op de weather channel hebben gezien. En dat ging dus niet altijd goed…. Wij dus extra blij dat er niets met de Liberty gebeurd is.

Wat wel heel apart is aan een orkaan is het weer ervoor en erna. Toen wij vrijdag de boot klaarmaakten was het schitterend weer (lees: we hebben ons een ongeluk gezweet). En ook nu is het weer zonnig en warm. Wel zo fijn als je de rotzooi moet opruimen en iedereen is dan ook druk aan het werk.

Overigens bleken onze plannen om dit weekend naar huis te vliegen een beetje te ambitieus. Al het vliegverkeer is zwaar ontregeld door Irene en een vlucht boeken viel nog niet mee. Maar ook dat is vanmorgen gelukt. We vliegen zondagmiddag naar Dusseldorf en komen (hopelijk) maandagmiddag aan op de Elandsstraat. Een mooi vooruitzicht. De komende dagen hebben we weer een auto gehuurd om Rhode Island nog wat verder te bekijken.

Maar we komen er dus aan!

Hartelijke groeten,
Margreet

Liberty hurricane proof!

Pfoe! Dat was wel even een opluchting, geen schrammetje op de Liberty. Onderweg uit Vermont hadden we een paar grote gaten in de weg gezien, en woest stromende rivieren. En het kraanwater in ons hotel was vervuild geraakt.  Maar de stroom was het blijven doen (en de tv en het internet) dus we hadden best een fijne dag gehad.

En:  de Liberty is orkaan proef gebleken. Of in ieder geval bestand tegen tropische stormen, want uiteindelijk was het geen orkaan meer hier. De havenmeester vertelde dat er verderop een paar boten van hun mooring waren afgeslagen en dat het daar minder goed mee was afgelopen…. Ondertussen lag in de wijde omgeving van Wickford de stroom eruit. Gisteravond was het dus wel errug donker hier, ook wel weer mooi. Alle winkels dus dicht en restaurants hadden ook wel wat anders te doen. We hebben dus maar weer eens een blik eten opengetrokken. En nu zojuist is de stroom hier weer hersteld (best snel) en kunnen we dit fijne nieuws met jullie delen.

Erik heeft ook net contact gehad met de Sevenstar en het lijkt nu alsof er 16 september een boot komt om onze Liberty mee te nemen. Wij hopen aanstaand weekend terug te komen in Amsterdam, maar er moet hier natuurlijk nog wel wat geregeld worden. Dus tot snel!

Hartelijke groeten, Margreet

Aangekomen in Manchester, Vermont.

Vanochtend vroeg zijn we in de auto gestapt en hebben de Liberty aan haar lot overgelaten :-( . We hebben wel alles aan stormvoorbereidingen gedaan wat we konden. Maar met de huidige windverwachtingen en ook het overstromingsgevaar zijn we het hogerop gaan zoeken. Hopelijk is de berichtgeving wat overdreven, maar dat gokken we natuurlijk niet. Voor ons is het bovendien ook heel raar dat we alle gebieden die geraakt zijn en eventueel nog geraakt gaan worden kennen. We zijn overal langs gevaren en kennen die plekken! Dat maakt het veel minder afstandelijk en best verdrietig. We zijn nu weer terug in ons eerste hotel van ons weekje New England. Honderd mijl landinwaarts en goed de hoogte in. Het is heel bizar, maar wij zitten nu zalig op ons terrasje bij het huisje, dat we voor twee dagen hebben geboekt. Internet, TV (2 maal zelfs), 2-persoons Jacuzzi en wat dies meer zij. Vanavond gaat hier wel de regen beginnen en morgen krijgen we volgens de verwachting ook hier heel veel wind en regen voor onze kiezen. Maar voorlopig  merken we er niets van, het is hier nu zalig weer. Heel surrealistisch.We gaan lekker op een terrasje eten….

Verder willen we graag iedereen bedanken voor de emailtjes waarin ons en de Liberty sterkte gewenst wordt.

Hartelijke groeten, Margreet en Erik.

Nog meer Irene

Vanochtend zijn we vanuit Woodstock, New England, teruggereden naar de Liberty. Doel was om de boot zoveel mogelijk hurricane proof te maken. Als je hier het nieuws bekijkt word je er wel een beetje eng van. Niks dan hele zware waarschuwingen op CNN en allerlei weatherchannels. Enerzijds verdient men geld met dit soort evenementen door de mensen zo gek mogelijk te maken en dus alle programma’s te blijven volgen, anderzijds ziet het er op de weerkaarten toch echt wel serieus uit. Hier op de haven is iedereen druk bezig met de boten gereed maken. Wat ons overigens opvalt is, dat er nog ontzettend veel losse spullen overal rondslingeren. Zo zien we BBQ’s, losse electriciteitssnoeren, losse waterslangen, allerlei losse bakken, etc. Als dat straks gaat rondslingeren is dat misschien wel het meest riskant.

Op de Liberty hebben we vanmiddag van alles weggehaald van dek: de bimini, buiskap, genua, bulletalies, reddingsboeien en joon. Verder is de Libertientje opgeruimd en ligt binnen in de kajuit. Ook is er een spinnenweb van lijnen op de bolders aangelegd. Verder is de huik van het grootzeil met 10 lijnen omwikkeld en is alles nog even nauwgezet geïnspecteerd. Morgenochtend reizen we weer terug naar Manchester (Vermont), en voor vertrek hebben we nog een checklist voor alle laatste dingetjes. Meer kunnen we niet doen, dus gaan we nu gewoon het binnenland in waar hopelijk de orkaan minder heftig zal zijn.

We zijn natuurlijk erg benieuwd of het allemaal echt zo ernstig zal worden. We houden jullie op de hoogte.

Hartelijke groeten, Erik.

Oehoe: Irene komt eraan!

Hebben we net een aardbeving achter de rug, kunnen we ons nu gaan opmaken voor Irene! Daar zitten we niet op te wachten. Irene is een orkaan, die op dit moment op weg is naar het oosten van de VS. Redelijk uitzonderlijk is, dat Irene heel noordelijk gaat uitkomen. Normaal gesproken zitten wij ruim boven de orkaan-grens. Nu dus even niet helemaal. Gelukkig is op dit moment de verwachting dat bij ons Irene is afgezwakt tot een tropische storm. Wel zitten we volgens de huidige prognoses aan de oostelijke kant van het oog, en dat is de meest heftige. Er is een behoorlijke kans, dat we 60 tot 80 knopen wind over ons heen krijgen. Dat staat gelijk aan Bft 9 tot 12. Niet kinderachtig dus.

We gaan onze trip door New England afbreken en morgen weer terug naar de boot. Enorm balen, want het is hier prachtig. We genieten van de wandelingen, hotelkamers, badkamers, jacuzzis en een normaal 2-persoons bed! Nou ja, het is niet anders. We moeten de Libertientje opbergen, zoveel mogelijk losse lijnen weghalen en alles goed stormvast maken. In onze huidige haven zitten we aan de hoofdsteiger tussen twee vingers. We kunnen dus alles maximaal fixeren met lijnen. Knappe vent die dat nog los gaat krijgen.
Margreet wilde graag een hotel boeken voor zondagnacht voor als het echt los gaat. Daar ben ik natuurlijk een zwaar tegenstander van. De Liberty heeft ons veilig naar de overkant gebracht, we laten haar nu niet in de shit zitten. Samen uit, samen thuis! Je begrijpt het: Na een paar minuten discussie is het een hotelletje geworden. Of ik helemaal besodemietert was. Ik vind het zelf ook de beste oplossing hoor ;-) .

Morgen wordt het dus goed opletten op de laatste ontwikkelingen, terugrijden en klussen op de boot om op Irene voorbereid te zijn.

Hartelijke groeten, Erik.